Blog yazarı, Apple Intelligence'ın 15 dakikada bir veri gönderdiğini ve macOS 27'nin vazgeçme seçeneğini kaldırdığını anlattı

dbushell.com'da yayınlanan ve 22 Eylül 2026'da Hacker News'in ana sayfasına taşınan bir blog yazısı, Mac'te Apple Intelligence ile yaşanan iki yıllık gizlilik sorununu belgeliyor. Yazı, kişisel verileri 15 dakikada bir Apple'a gönderen sessizce etkinleştirilmiş bir işletim sistemi özelliğiyle başlıyor ve yazarın anlatımına göre, bunu tamamen reddetmenin bir yolunu artık sunmayan bir macOS sürümüyle sona eriyor.

Yazarın macOS 15.3'te keşfettikleri

Yazıya göre yazar, 5 Şubat 2026 Çarşamba sabahı saat 9.51'de macOS 15.3'ün, Apple'ın sunucularına 15 dakikada bir bağlanan ve kişisel veri ileten bir özelliği etkinleştirdiğini fark etmiş. O dönemde Apple hâlâ Apple Intelligence'ı kapatan bir ayar sunuyordu. Ancak yazıda belirtildiği üzere, ikinci bir ilgili gizlilik seçeneği ayarların daha derinlerine gizlenmişti; dolayısıyla özelliği tamamen reddetmek, başlıktaki ana anahtarın ima ettiğinden daha fazla uğraş gerektiriyordu.

Açık bir seçimi tersine çeviren yükseltme

Yazar, yayınlamadan bir hafta önce macOS 15'ten macOS 27'ye yükselttiğini söylüyor. Güncellemeden önce "Apple Intelligence & Siri" kapalı olmasına rağmen, anlatıya göre yapay zeka özellikleri geri dönerek etkinleşmiş. Daha da önemlisi, yazar daha önce tamamen vazgeçmeye izin veren ayarın kaldırıldığını bildiriyor. Siri'yi kapatmak artık Apple Intelligence'ı etkilemiyor ve yazı, Apple'ın "Apple Intelligence" ifadesini tamamen Siri denetiminden çıkardığına dikkat çekiyor.

Yazar ayrıca macOS 27'yi didik didik araştırıp bazı yapay zeka ile ilgili seçeneklerin artık ebeveyn denetimleri için tasarlanmış bir bölüm olan Screen Time kısıtlamaları altında olduğunu anlatıyor. Yazarın anlatımına göre bu ayarlar temeldeki sistemi devre dışı bırakmıyor; yalnızca çeşitli yapay zeka araçlarını menülerden gizleyerek arayüzü düzene sokuyor.

Ölmeyen süreçler

Siri yeniden kapatılmış olsa bile yazar, macOS 27'de Siri ile ilgili birden fazla sürecin aktif kaldığını ve sonlandırılamadığını söylüyor. Yazı bunların bellek tükettiğini ve veri yazdığını, ne işe yaradıklarına dair hiçbir açıklama olmadığını anlatıyor. Bu şeffaflık eksikliği başlı başına bir sorun olarak sunuluyor: kullanıcılar arka planda yapılan işin ne için olduğunu göremiyor ve durduramıyor.

Depolamada ölçülebilir bir maliyet

Yazı ayrıca somut bir rakama dikkat çekiyor: yükseltmeden sonra Apple Intelligence'a atfedilen 22,28 GB disk alanı. Yeni MacBook'lerde terabayt başına 500 sterlinlik Apple depolama fiyatıyla yazar, bunu kabul etmediği yazılımlar tarafından işgal edilmiş yaklaşık 11 sterlinlik disk olarak hesaplıyor. Paranın rıza sorusunun yanında önemsiz olduğunu söylüyorlar, ancak hikâyenin en kolay doğrulanabilir kısmı bu.

Daha geniş argüman

Yazının sonucu Apple'ın çok ötesine uzanıyor. Yazar, yapay zeka endüstrisinin bir bütün olarak rızayı sonradan düşünülen bir detay gibi ele aldığını savunuyor: yetenekler varsayılan olarak etkin geliyor, vazgeçme seçenekleri gömülü kalıyor ve kullanıcıların çoktan verdiği kararlar sonraki yükseltmelerle sessizce geri alınıyor. Kapanış cümlesi keskin: yazar, kendilerine bu özellikleri kapatmaları söylendiğini, sonunda öyle yaptıklarında ise bunu yapma seçeneğinin elinden alındığını belirtiyor.

Neden önemli

Bu tek bir kullanıcının anlatısı, bağımsız bir inceleme değil; 15 dakikalık ağ çağrıları ve öldürülemeyen süreçlerle ilgili iddialar burada başka yerde doğrulanmadı. Ancak pek çok Mac kullanıcısına tanıdık gelecek, tarihli ve spesifik bir diziyi kayıt altına alıyor: sorulmadan etkinleştirilen bir varsayılan, bulunması emek gerektiren bir vazgeçme seçeneği ve açık bir kararı geçersiz kılan sonraki bir yükseltme. Mac filolarını yöneten yöneticiler, macOS üzerinde yazılım geliştiren geliştiriciler ve gizlilik politikası hazırlayan herkes için, işletim sistemi varsayılanlarının politika olarak nasıl işlediğine dair yararlı bir vaka çalışması. Ayrıca endüstrinin nereye gittiğine işaret ediyor: yapay zeka platform katmanına doğru itildikçe, reddedebileceğiniz bir özellik ile edemeyeceğiniz altyapı arasındaki sınır sürekli kayıyor ve bellek, disk alanı ve ağ etkinliği giderek artan biçimde kullanıcının hiç talep etmediği yazılımlara harcanıyor.