Google'ın A2UI 1.0'ı stabil oldu: agent'ler ekranları JSON olarak tanımlıyor, uygulamalar bunları doğal olarak render ediyor

Google'ın A2UI protokolü 1.0'a ulaştı

dev.to'da yayımlanan uygulamalı bir yazıya göre, yapay zeka agent'lerinin arayüzleri yapılandırılmış JSON olarak tanımlamasını ve uygulamaların bunları kendi bileşenleriyle render etmesini sağlayan açık protokol Google A2UI, 11 Kasım 2026'da stabil 1.0 sürümüne ulaştı. Yazar duyurmayla yetinmeyip Google'ın React renderer'ını kurdu, gerçek bir 1.0 payload'ını bir Next.js uygulamasına bağladı, butonlarını test etti ve spesifikasyonu baştan sona inceleyerek, agent tarafından render edilen ekranların ana akım bir web framework'ündeki ilk pratik anlatılarından birini ortaya koydu.

Protokolün hedeflediği sorun, agent yanıtlarının doğruluğu değil, biçimi. dev.to analizine göre, sohbet tabanlı etkileşim üç tekrarlanan durumda tıkanıyor: onaylar, metin olarak verilen bir "evet"in neyin ve hangi değerlerle onaylandığını belirsiz bıraktığı durumlar; karşılaştırmalar ve seçiciler, uçuşlar veya zaman dilimleri gibi doğası gereği tablosal bilgilerin düz metin gömüldüğü durumlar; ve formlar, birkaç alanın toplanmasının yavaş ve hataya açık bir gidip gelme dizisine dönüştüğü durumlar. Yazarın da belirttiği gibi, bu durumların ortak noktası, verisi her seferinde değişen, önceden bilinen küçük bir ekran seti olması — tam da bir bileşen kataloğuna uygun iş yükü.

Agent'ler tanımlar, uygulamalar çizer

A2UI işi ikiye bölüyor. Agent, kullanıcının ne görmesi gerektiğine karar verir ve katalogdaki bileşenlere — kartlar, metin satırları, seçim pickler'ı, butonlar — başvuran JSON mesajları akıtır; bu bileşenlerin bağlandığı veriyle birlikte. Uygulama ise görsel her şey üzerinde tam kontrole sahiptir ve adı geçen her bileşeni kendi tasarım sistemi içinde doğal olarak uygular.

Agent ne HTML ne de çalıştırılabilir kod gönderir ve host'un kaydetmediği bir bileşene başvuramaz. Bu, protokole yapısal bir güven sınırı kazandırır: kötü bir payload'ın yapabileceği en kötü şey, uygulamanın kendi bileşenlerinin zayıf bir düzenlenmesidir. Stil de uygulamada kalır, çünkü iletim biçimi hiçbir tema taşımaz — tema ayarlamaya çalışan bir 1.0 mesajı geçersizdir.

Dört mesaj tipi, tek veri modeli

dev.to analizine göre, bir A2UI konuşması dört yapısal mesaja dayanan JSON nesnelerinden oluşan bir akıştır. createSurface adlandırılmış bir UI bölgesi açar ve 1.0'da tüm bileşen listesinin yanı sıra ilk veri modelini de satır içi taşıyabilir; böylece eksiksiz bir ekran tek mesajda gelir. updateComponents bileşen tanımlarını ekler veya değiştirir, updateDataModel ekranı yeniden göndermeden veriyi bir JSON Pointer yolu üzerinde değiştirir ve deleteSurface bölgeyi kaldırır.

Bileşenler iç içe geçmiş bir ağaç değil, düz bir liste olarak taşınır: her birinin bir id'si, bir katalog adı ve özellikleri vardır; container'lar children'lara id ile işaret eder — spesifikasyonun adjacency list dediği yapıda — ve bir bileşenin root id'sini taşıması zorunludur. Yazar bu yapının iki kazanımını vurguluyor: bir agent bileşenleri herhangi bir sırada akıtabilir ve ağacı yeniden göndermeden tek birını yamalayabilir; ayrıca yapı ile verinin katı ayrımı, canlı bir fiyat akışının, kullanıcının yazdıklarının ve agent'in kendisinin tümünün bileşenlerin okuduğu tek bir modele yazmasını sağlar.

Spesifikasyonun temel kataloğu; yerleşim (Row, Column, List, Card, Tabs, Divider, Modal), gösterim (Text, Image, Icon, Video, AudioPlayer) ve giriş (Button, CheckBox, TextField, DateTimeInput, ChoicePicker, Slider) alanlarına yayılan 18 bileşen içeriyor. Katalog yalnızca bir şema belgesidir ve yazı, kendi tasarım sisteminize eşlenmiş özel bir katalog tanımlamayı hedeflenen üretim yolu olarak tarif ediyor; agent, prompt'unda hangi katalog görünüyorsa ona göre üretim yapar.

Aksiyonlar geri akar ve 1.0 fonksiyon çağrıları ekliyor

Kullanıcı etkileşimleri, aksiyonun adını ve değerleri basma anında veri modelinden çözülen bir context nesnesini taşıyan aksiyon mesajları olarak geri döner. 1.0 sürümü ayrıca her iki yönde açık fonksiyon çağrısı mesajları getirir; bunlara, UI'nin agent'ten etkileşim ortasında bir şeyi kontrol etmesini isteyen callAgentFunction da dahildir.

Ölçek fikri vermesi için yazı, tümüyle oluşturulmuş bir deploy onayı yüzeyinin 3.131 baytlık JSON olduğunu ve web, Android, iOS ile MCP Apps host'larında render edildiğini aktarıyor — tek bir platform için elle yazılmış yaklaşık 118 satırlık JSX'e karşılık; üstelik state bağlantısı, doğrulama veya aksiyon altyapısı daha yapılmadan.

Neden önemli

Render host'a devredildiği için, tek bir agent yanıtı kataloğun var olduğu her yerde görüntülenebilir: web, Android, iOS veya agent UI sunan Claude ve Gemini gibi asistanlar. Agent geliştiren ekipler için, referans bir React renderer'ı ile stabil bir 1.0, protokolü bugün bir Next.js uygulamasında test edilebilir kılıyor; ayrıca hat üzerinde çalıştırılabilir bir şey geçmediği için güvenlik modelinin sandbox'a ihtiyacı yok. dev.to yazarı ayrıca, yalnızca bir duyurunun ortaya çıkaramayacağı genç protokolün kaba kenarlarını da inceliyor. Açık soru benimsenme: host'lar ve framework'ler A2UI'de uzlaşırsa, sohbetin en çok başarısız olduğu etkileşim kalıpları — onaylar, karşılaştırmalar ve formlar — düz metinden gerçek ekranlara taşınabilir.