MCP, function calling ve ChatGPT eklentileri: agent yığınının katmanları olarak açıklanıyor

Üç katman, üç rakip seçenek değil

API ekipleri hizmetlerini AI agentlarına bağlarken üç kavram birbirinin yerine kullanılıyor: function calling, ChatGPT eklentileri ve Model Context Protocol (MCP). Bir dev.to yazısı bunun bir kategori hatası olduğunu savunuyor — üçü yığının farklı katmanlarında yer alıyor ve bunları alternatif olarak görmek, ikinci bir agent istemcisi geldiği anda dağılan entegrasyonlar üretiyor.

Function calling bir model yeteneğidir

Function calling, chat-completion API'sinin kendisine ait bir özelliktir: geliştirici modele JSON Schema ile tanımlanmış bir fonksiyon listesi gönderir, model yapılandırılmış bir çağrı üretir, uygulama bunu çalıştırır ve sonucu geri besler. Yazıya göre bu döngünün çevresindeki her şey — araç kataloğunu oluşturma, temel API'lere kimlik doğrulama, yeniden denemeleri, zaman aşımlarını ve riskli eylemler için onayı yönetme ve sonuçları konuşmaya eşleme — uygulama geliştiricisinde kalır. Ne bir keşif protokolü ne de standart bir transport vardır. Aynı modele karşı aynı API'yi kullanan iki uygulama yine de iki ayrı araç entegrasyonu yazmak zorunda kalır; diğer katmanların ortadan kaldırmaya çalıştığı çoğaltma budur.

ChatGPT eklentileri bir dağıtım denemesiydi

OpenAI'nın 2023'te duyurduğu ve daha sonra GPT'ler lehine emekliye ayrılan eklenti sistemi, ChatGPT'nin bir API'yi, OpenAPI belgesine işaret eden bir ai-plugin. manifest aracılığıyla keşfetmesine izin veriyordu. dev.to yazısı, bu sistemin modellerin HTTP işlemlerini yapıştırılmış dokümantasyondan değil, makine tarafından okunabilir bir sözleşmeden bulabileceğini kanıtladığını belirtiyor. Ancak tek bir ana makineye, tek bir satıcının inceleme ve dağıtım modeline ve tek bir konuşma yüzeyine bağlıydı, bu yüzden satıcılar arası bir standart haline hiç gelmedi. Yazarın hükmü: hâlâ eklentileri anlatan herhangi bir 2026 rehberi eski bir yolu belgeliyor.

MCP yapıştırıcıyı standartlaştırıyor

MCP, function calling uygulamalarının daha önce elle yazdıklarını resmileştiren bir istemci-sunucu protokolüdür. Bir MCP sunucusu, tanımlı bir transport üzerinden — yerel süreçler için stdio, uzak hizmetler için streamable HTTP — araçlar (JSON Schema girdili çağrılabilir fonksiyonlar), kaynaklar (okunabilir bağlam) ve prompt'lar sunar. Bir IDE agentı, sohbet uygulaması veya CLI gibi bir istemci bağlanır, kullanılabilir araçları listeler ve onları çağırır; sunucu ise girdiyi doğrular, API'yi çağırır, kimlik bilgilerini kapsamlandırır ve sonuçları şekillendirir.

Yazıya göre önemli ayrım, MCP'nin function calling'in yerini almadığıdır. Model hâlâ fonksiyon çağrıları üretir; MCP, bu araçları modele ilk place'de sunan, uygulamaya özel sıhhi tesisatın yerini alır. Keşif ve transport standartlaştırıldığı için aynı MCP sunucusu Cursor, Claude Code ve özel yapılmış agentlar gibi istemcilerle çalışır.

Ortak kaynak olarak OpenAPI

Bir OpenAPI belgesinden MCP araçlarına eşlemenin mekanik olduğu açıklanıyor: işlemler araçlara, parametreler ve istek gövdeleri girdi şemalarına, güvenlik şemaları runtime'da enjekte edilen kimlik bilgilerine, yanıtlar ise araç sonuçlarına dönüşür. Spesifikasyondan MCP sunucusunu üretmek, tek bir belgenin dokümantasyonu, mock'ları, SDK'ları ve agent araçlarını beslemesi anlamına gelir; şema ihlalleri HTTP çağrısından önce reddedilir ve model hatalarının bir sınıfı anında düzeltilebilir araç hatalarına dönüşür; kimlik bilgileri sunucu yapılandırmasında yaşar ve asla prompt'a ulaşmaz; SSE işlemleri, takılı kalmak yerine akış halindeki olayları toplayan araçlara dönüşür. Spesifikasyonun zaten söylediğini tekrarlayan araç sarmalayıcılarını elle yazmak, yazarın uyardığı gibi, MCP'nin ortadan kaldırmak istediği çoğaltmayı yeniden yaratır ve ilk şema değişikliğinde çürür.

Özel araçların hâlâ yeri var

Her agent yeteneği bir API işlemi değildir. Yazısı, bileşik alan düzeyindeki eylemler, yerel çalışma alanı yetenekleri ve politika kontrolleri ya da insan onayı gereştiren yıkıcı veya maliyetli işlemler için elle yapılmış MCP araçları öneriyor. Olgun kurulumun, API'nin işlemlerini kapsayan üretilmiş araçlar artı küçük bir kapılı iş akışı araçları kümesi, hepsi tek bir MCP sunucusunun arkasında olması gerektiğini savunuyor.

Neden önemli

Agent desteği planlayan API ekipleri için, yazıdan pratik tavsiyeler somut: gerçek açıklamalar, enum'lar ve örneklerle sıkı, güncel bir OpenAPI belgesi bulundurun, çünkü artık eylem seçen makineler tüketiyor, sadece doküman okuyan insanlar değil; onu bir MCP uç noktası olarak sunun, geliştiriciler için yerel olarak stdio üzerinden ve partnerler ile iç agentlar için kapsamlı token'larla barındırılmış şekilde; araç açıklamalarını API tasarımıyla aynı özenle yazın, fiil-öncelikli isimleri ve agentların kendini düzeltmesine izin veren problem+ türleri gibi makine tarafından okunabilir hataları tercih edin; ve kimlik bilgileri ile yıkıcı eylem politikasını sunucuda tutun, asla prompt'larda değil. En keskin biçimde, yeni eklenti biçimli satıcı kilitlenmelerini görmezden gelmeyi tavsiye ediyor — tek bir sunucudan birçok istemciye hizmet edebilme yeteneği, MCP'nin var oluş amacının ta kendisidir.