WebMCP, web sitelerinin DOM kazımak yerine AI agent'lara çağrılabilir fonksiyonlar sunmasını sağlayacak

Ne yapabileceğini beyan eden bir sayfa

Bugün sıradan bir web sitesinde masa rezervasyonu yapan ya da sepete ürün ekleyen bir AI agent taklit yoluyla çalışır: render edilmiş sayfayı okur, hangi input alanının ne anlama geldiğini tahmin eder, içine yazar, submit butonuna benzeyen bir şey bulur, tıklar ve umut eder. WebMCP adlı teklif bu tahmin işini açık bir sözleşmeyle değiştirmek istiyor. Bu düzenekte sayfa, tarayıcıya hangi eylemleri desteklediğini söyler, her eylemin argümanlarını bir JSON Schema ile tanımlar ve agent'ın doğrudan çağırabileceği bir fonksiyon sunar.

dev.to'daki bir geliştirici yazısına göre Chrome ekibi Şubat 2026'da erken bir önizleme duyurdu; spesifikasyon Microsoft'ın da dahil olduğu bir süreçle W3C'de geliştiriliyor ve Chrome'un dokümantasyonu en son Mayıs 2026'da güncellendi. Yazarın çerçevesi şöyle: WebMCP'yi prototiplemek için iyi bir zaman ama bir ürün çıkışını ona bağlamak için kötü bir zaman. Bu hareketliliğin bir işareti şu: erken demolar navigator.modelContext kullanırken güncel Chrome dokümanları document.modelContext kullanıyor; method isimleri ve seçenekler tarayıcı sürümleri arasında değişiyor — yani blog yazılarındaki örnek kodlar bile bayatlamış olabilir.

API nasıl görünüyor

dev.to yazısı, Chrome'un geliştirici dokümantasyonundaki imperatif API'yi özetliyor. document.modelContext nesnesi, bir tool tanımı ve kayıt silmek için AbortSignal ile tool'u görebilecek origin'leri kısıtlayan exposedTo listesi gibi isteğe bağlı ayarlar alan bir registerTool() sunuyor. Agent tarafı — test için de kullanışlı — getTools() ve executeTool() sağlıyor ve kullanılabilir tool'lar değiştiğinde bir toolchange eventi tetikleniyor.

Bir tool tanımı; kararlı bir isim, modelin ne zaman çağıracağına karar vermek için okuduğu düz dilde bir açıklama, JSON Schema ile yazılmış bir inputSchema, readOnlyHint ve consequentialHint gibi isteğe bağlı annotation'lar ve parse edilmiş argümanları ile bir signal alan bir execute() fonksiyonu taşır. JavaScript gerektirmeyen, mevcut form elementlerini annotate eden deklaratif bir varyant da var.

MCP, sekmeye taşındı

Model Context Protocol'ü bir sunucuda kullanan herkes için WebMCP aynı fikrin sayfaya taşınmış hali. Sunucu tarafındaki MCP tool'ları ayrı bir süreçte yaşar, ona bağlı bir AI uygulaması tarafından çağrılır ve işletmecinin kendisinin kurması gereken kimlik doğrulama gerektirir. WebMCP tool'ları ise sayfadaki JavaScript'tir, kullanıcının tarayıcısında çalışan bir agent tarafından çağrılır ve kullanıcının mevcut oturumunu ve cookie'lerini miras alır.

dev.to yazarı son noktayı kritik olan olarak vurguluyor: bir WebMCP tool'u, o oturum açmış kullanıcı olarak, onun sekmesinde çalışır; yani yeni bir kimlik doğrulama sistemine gerek yoktur — ve oturum açmış kullanıcı olarak hareket etmenin beraberinde getirdiği her güvenlik sorunu da miras alınır.

İşlenmiş bir örnek

Yazının örnek kodu iki e-ticaret tool'u kaydediyor: salt okunur bir search_products ve consequentialHint işaretli, durum değiştiren bir add_to_cart. Vurguladığı seçimler geniş ölçüde yeniden kullanılabilir. Çoğu tarayıcı API'ye uzun süre sahip olmayacağı için feature-detect yapın ve sessizce çıkın. Sunucu — insan tıklamasını agent çağrısından ayırt edemez — her şeyi doğrulamaya devam ettiği için mevcut API route'larını yeniden kullanın. Agent'lar döndürülen her token için maliyet aldığından küçük, yapılandırılmış sonuçlar döndürün. Ve agent durumu değiştirdiğinde görünür arayüzü güncelleyin ki sekmeyi izleyen bir insan ne olduğunu görsün. Test, Chrome'un şu an gerektirdiği origin trial ya da flag'lerin arkasında, DevTools'tan getTools() ve executeTool() ile yapılabilir.

Her tool'u public endpoint olarak düşünün

Yazarın altını çizdiği gibi WebMCP yeni izinler yaratmaz; mevcut yetenekleri otomatik bir çağırıcı için erişilmesi daha kolay hale getirir. Tavsiyeler şöyle: yetkilendirmeyi yalnızca execute() içinde değil sunucuda tutun; sonuç doğuran (consequential) tool'ları işaretleyin ama geri alınamaz eylemler için hint'e güvenmek yerine kendi onay adımınızı ekleyin; gelen argümanları güvenilmeyen model çıktısı olarak ele alın, çünkü başka bir sayfadaki bir prompt injection tarafından yönlendirilmiş olabilirler; exposedTo'yu kontrol ettiğiniz origin'lerle sınırlayın; ve rate-limit uygulayın, çünkü bir agent bir sepet endpoint'ini herhangi bir insanın tıklayabileceğinden çok daha hızlı çağırabilir.

W3C repository'sinde tool kayıt güvenliği etrafında açık issue'lar olduğu bildiriliyor; bunlara başka bir script'in tool'larını temizleyip değiştirebilecek erken bir provideContext() çağrısı da dahil ve bir sayfadaki üçüncü taraf script'ler de tool kaydedebiliyor — bu da bir tag manager'ın yüklediklerini denetlemeyi işin bir parçası haline getiriyor.

Bir SEO hikâyesi değil

Yazı başka yerde dolaşan iddialara da karşı çıkıyor: WebMCP'nin tarama, indeksleme veya sıralama üzerinde hiçbir etkisi yok ve Google bunun olacağına dair bir şey söylemedi. Keşif hâlâ arama ve link'ler üzerinden gerçekleşiyor. Teklifin ısırığı keşiften sonraki adımda — rakip iki mağazayı bulan bir agent'ın hangisinin üzerinde hareket etmenin daha kolay olduğuna karar verdiği anda.

Neden önemli

Agent'lar giderek kullanıcılar adına eylem gerçekleştirirse, yalnızca insan biçimli bir arayüz sunan siteler kırılgan bir simülasyonla, her seferinde bir input'u yanlış tanıyarak gezilecek. WebMCP, sitenin kendisinin neyin yapılabileceğini ve nasıl yapılabileceğini beyan ettiği, standart, oturuma bağlı bir alternatif çiziyor. Açık sorular gerçek — Chrome önizlemeleri arasındaki API dalgalanması, W3C'de çözümlenmemiş kayıt güvenliği ve her agent-cağrılabilir tool'un fiilen kullanıcının kimlik bilgileriyle çalışan bir public endpoint olması. Ama şimdi prototiplemek, web'de eylem gerçekleştirenlerin yalnızca insanlar değil agent'lar da olduğu bir gelecek için ucuz bir hazırlık.